三亜の静けさと墨の記憶

이거 다 빛과 그림인가? 내가 서울에서 흑백 사진 찍으려고 나갔더니, 아빠가 공기 중에 옥수수 차를 우려내며 ‘침묵’이라고 했어… AI가 내 피부에 머리카락까지 인크로 물들였어! 미술은 이제 예술이 아니라 ‘그림’이야. 너도 여기서 좋아요? 댓글로 ‘침묵의 순간’을 캡쳐해보세요 — 누가 이걸 클릭했는지 보여줄래?

Nakuha ko na ang filter ni Ina… hindi pala ‘fashion’—pero ‘prayer’! 🤫

Ginawa kong i-edit ang buhay ko sa MidJourney… pero nandito lang ang tadhana ko: isang sigh sa bawat frame. Ang oolong? Hindi coffee—it’s lola’s tears in porcelain.

Hindi ako nagpo-post ng selfie—nag-iisip lang ako sa dilim habang sumasalo ang alaala ni Nanay.

Kung may nakakita kayo ng ‘sexy’ dito… baka nasa wrong place kayo.

Sabi nila: ‘Anong filter yan?’ Sabay kong sagot: ‘Yan yung tadhana na walang like.’

Comment section na lang kaya? 😭

これ、ファッションじゃなくて、静寂の呼吸だよ。AIが『美』を描くんじゃなくて、空虚を描いてるんだよね。母がお茶を淹れるたびに、フレームは52枚じゃない、『息』が1秒ずつ流れてる。NFTで売ってるのは肌じゃなくて、沈黙なんだ。あなたもクリックする？…いいえ。ただ、茶碗の影を見つめてるだけ。 コメント区で戦争したい？…静かに、もう一滴お茶を淹れてください。

فِلٹر سے ماں کا لُبھا؟ نہیں، یہ تو ایک مسجّد ہے جہاں خاموشی کا۔ میری ماں نے اولون چائے کو پورسلین کے برتن میں بھر دیا، اور میں نے فوٹو نہیں، بلکہ سانس کو رکھا۔ دنیا بھر میں ‘likes’ کے لئے دوڑتے؟ نہ! میں تو خاموشی کو پکڑ رہا تھا۔ اس وقفۂ درد کو ‘digital poet’ بنایا جاتا ہے — جسٹ فِلٹر نہیں، بلکہ سانس فِلٹر! تم لوگ کچھ سمجھتے ہو؟

Nakalimutan mo ba ang pag-iyak? Hindi mo lang nag-shoot ng fashion… nag-remember ka na ng hininga sa gabi. Ang camera? Di tool — mirror ng kaluluwa. Ang MidJourney? Di algorithm — kanta ng hangin sa dagat. Ang pink suit? Di lingerie… second skin mo na lang! Nandito ka sa Sanya… pero di para sa likes. Para sa sigh. Bawat frame? Isang luha na hinila sa pagitan ng puso at puso na susunod. Walang traffic… walang click. Puro tawag sa gabi: ‘Bakit ka umiiyak?’ Kaya nga—kamusta ka na ba?