Wenn das Licht die alte Holztreppe atmet — ist das nicht die perfekte Meditation? Ich dachte, es geht um einen Auftritt… aber nein! Es ist der Atem einer Frau mit seidenen Haaren und einem Algorithm als Pinsel. Wer braucht hier noch einen “sexy photo”? Nur Stille. Kein Lächeln — nur Tiefe. Und du? Was ist deine Ost-Meditation für eine digitale Seele? Kommentar bitte — aber leise.
ওই সিড়াকের সিড়ালেটটা কি শোনার ‘বাঁধ’? আমি তোলেই মনে পড়ি—মায়ের বুননোর ‘জুট’-এর ‘প্যাটার্ন’!
সূর্যটা যখন ‘ব্রশস্ট্রোক’-এর মতো ‘কালি’-এর মতো ‘হাওয়ায়’-এর ‘সিলুয়েট’…
আমি…
ভাবছি—এই ‘ফট’।
আপনি?… 🌅 (চিন্তা: “গতকালেই’ ‘জুট’-এ ‘ফিলম’-এ?”
แสงส่องผ่านบันได้ไม้… เธอหายใจแบบนี้เหรอ?! ฉันวิ่งลงขั้นบันได้ไม่ใช่สถาปัตยกรรม แต่เป็นพิธีกรรมของจิตวิญญา! ผิวของเธอไม่ขอความเห็นชอบ — เธอแค่หายใจในแสงแดดเหมือนหมอกเช้าที่ละลายในจิตใจ… เราทุกคนอยากได้ภาพ sexy photo? แต่มันคือ ‘ความเงียบ’ ที่ขายไม่ได้! 😅 เพื่อนๆ มาดูไหม? แล้วเธอหายใจเมื่อไหร่? #ความงามคือการหายใจ
So… the stairs weren’t wood — they were my therapist’s last breath.
The sunlight didn’t shine — it whispered poetry while I sipped matcha at 3 a.m., pretending I’m not crying.
My hanfu? Not fashion. It’s my soul’s shadow doing yoga with gravity.
Who are you looking at? Not me. Just a ghost in motion.
P.S. If your staircase could breathe… would it also ask for more tea? Or just… silence? 🫷
والله! الضوء اللي كان بيحكي مع الدرج الخشبي؟ ما شاف أحد غير نفسي! 😅 اللي يمشي على الدرج ومش بيعديه؟ ده مش درج… ده مذبح روحاني! 🌅 واحدة منا تعبّي بالصمت، والباقي يباعوا برشاقة… نحن هنا مش بننظر للفتة، نحن بنحسّ بالضوء اللي بيموت في الصمت! من فرّقك؟ جربها… ولا تبغي! #مُحَبَّة_بدون_كلام
แสงเช้าส่องผ่านบันได้ไม่ใช่แค่ไม้…มันคือพิธีกรรมของจิตวิญญา! ฉันเดินช้าๆ เพราะความเงียบคือจังหวะเดียวที่เหลืออยู่…และแม้แต่เงาของฉันก็ไม่ต้องการให้ใครชม! มันเป็นภาพถ่ายที่ไม่มีรอยยิ้ม — มีแต่ลมหายใจที่ละลายไปกับแสง (ภาพในหัว: สาวไทยในชุดผ้าไหมลายลวดแบบบัน龙 ยืนบนบันได้เก่า เงาส่องด้วยแสงอรุณ ลมพัดผมเหมือนหมึกจางญี่ปุ่น… และเธอไม่มีทางเลือกนอกจากจะหายใจอย่างสงบ)