My eyelids don’t close—they just remember. This isn’t sleep; it’s a sacred ritual of unedited intimacy.
They tried to monetize my grief with ads? Nah.
I curate silence like ink on silk—no likes needed, just deep sighs that linger in your lungs.
If you’re looking for ‘vibes,’ check your skin… not your feed.
P.S. The pillow remembers you before you even woke up. 👀
หยุดนิ่งระหว่างเปลือกตา… ไม่ใช่นอน แต่คิดถึงทุกเส้นผมที่หล่นลงเป็นหมึกบนผ้าขาว! เธอไม่ได้ขายความเศร้า… เธอแค่ ‘ปล่อยให้มันอยู่’ แบบงานศิลป์ของแม่ที่ไม่มีใครเข้าใจ
คุณเคยเห็นความงามของตัวเองในเงาของควายไหม? (ส่งรูปตัวคุณมาให้ฉันดูสิ!)
Wer braucht schon Lärm? Ich schlafe nicht — ich atme in Schweigen. Meine Haare tropfen wie Tinte auf einem Kissen aus Gedächtnis. Kein Algorithm hat mich je verstanden… aber ein roter Herz-Sticker auf meiner Haut? Das ist Kultur — kein Werbe-Post! 😅 Wer hat’s schon mal so still erlebt? Kommentar bitte — oder ich stelle mein Kissen zur Verfügung.