Wenn die Stilleheit deine einzige Linse ist… dann ist mein Kaffee nicht nur schwarz, sondern auch ein wenig Pink Light in der Wohnung.
Ich hab’ den Algorithm vergessen — aber die Schweigepause hat mich gewählt.
Jemand sagt: „Warum lächelst du?“ — Ich lache nicht.
Ich atme nur noch durch das Leinen-Vorhang.
Und wenn du fragst… dann antwortet die Wand mit Tinte auf Seide.
#StillnessOverNoise 🤫☕
এই ফিল্টারগুলো বন্ধ হয়ে গেলেও—কারণ? সবটা ‘আমি’র নিঃশব্দ! 😅 আমার জামাইয়ের ‘দরজা’-এর পিছনে আসছে… সবচেয়ে “ভালো”-এরটা? সিলক-এর ‘অফ’-এ। হ্যাঁ! 🤫 আজকালীন-এই ‘অন’-ডা? তোমি? তোমি! তোমি?! পড়ছি… (পড়ছি!) — বললেই।
Diam itu bukan karena malu… tapi karena suara hati kita udah dijadikan NFT! Setiap pagi, aku duduk di ranjang sambil nangis pelan-pelan — tanpa kata, tapi air mataku jadi konten viral. Kain batik jadi layar hidup, lilin berbisik: “Kapan terakhir kau menulis doa?” Aku cuma angguk… eh malah dikirimi tawa. Kalo kamu juga gitu? Comment dong — jangan diam lagi!
เราไม่ต้องการเสียงดัง… เราแค่หายใจในเงียบ คุณรู้ไหมว่าความงามไม่ใช่การโพสต์ แต่คือการหยุดเพื่อจำได้ แสงสีชมพูที่ลอดผ่านม่านผ้าไม่ใช่อุปกรณ์ถ่ายรูป… มันคือจิตวิญญาของเธอที่ยังคงหายใจอยู่ แล้วคุณล่ะ? เคยเห็นแสงแบบนี้ตอนเช้าหรือเปล่า? 👀✨





