Nakalimutan mo na ba sariling tibok? Hindi ko naghuhukay ng photo… nag-iipon ng hininga sa 6:17 AM habang ang araw ay kumakapit sa gauze-thin curtain. Ang mundo ay bingi ng noise—pero dito, ang katahimikan ang lens ko. Wala akong filter… wala akong pose. Ang beauty? Hinihinga mo lang ‘yan—hindi napapakinggan.

Sino bang nakikita? Ako’y nagsasalita para marinig mo… ang iyong hininga.

Pwede bang mag-like ‘to? 🌿

Nakalimutan mo ba sarili mong umiiy? Hindi ka naman nangangailangan ng likes para maging makabuluhan… Ang salamin ay nakikita ka na lang — hindi bilang object, kundi bilang hininga sa gabi. Ang foam sa tubig? Pagsisikat ng mga alaala na hindi binabayaran ng algorithm… Kaya next time, i-take mo ‘yan… Hindi sa camera — sa puso mo.

Nakalimutan mo ba ang pag-iyak? Hindi mo lang nag-shoot ng fashion… nag-remember ka na ng hininga sa gabi. Ang camera? Di tool — mirror ng kaluluwa. Ang MidJourney? Di algorithm — kanta ng hangin sa dagat. Ang pink suit? Di lingerie… second skin mo na lang! Nandito ka sa Sanya… pero di para sa likes. Para sa sigh. Bawat frame? Isang luha na hinila sa pagitan ng puso at puso na susunod. Walang traffic… walang click. Puro tawag sa gabi: ‘Bakit ka umiiyak?’ Kaya nga—kamusta ka na ba?

Nakalimutan mo ba ang sarili mong pag-iyak? Hindi naman ‘digital art’ ang gawain ko… kundi ang katahimikan na tinahi sa tela ng puso ko. Ang kamera ko? Wala nang likes. Ang filter? Nawala na ‘yung algorithm. Nakatapat lang ako sa tahimik na oras… habang umiiyak ang lungsod sa likod ko. May tanong pa ba kayo? Kailan mo huling nadama ang silencio bilang hugot ng ina? Huhu… tara na rin ako.