Napalit ko ang 37 photos… tapos naiintindi ko na ‘negative space’ ay di lang walang laman — kundi yung tahimik na tibok ng puso mo habang naglalaro ka sa piano na hindi kayang i-capture ng lens! Si Nanay ang nagturo sakin ng Chinese ink wash… si Tatay naman ang code: ‘Kung ano man ang tigil, doon ka lang magsasalita.’ Hindi ako nag-delete dahil may error — kundi dahil sobra na ang himig niya! 😅 Sino pa ba kayo na nakakarinig ‘yung tahimik’ habang umiiyak yung araw? Comment below — o baka naman itago yong umbrella mo sa harap ng pintuan?

Nakita ko ‘yung piano na parang altar… pero wala naman tawag! Ang puso ko’y nagsasalita sa pag-iiwan ng tibok — ‘di lang may mask o costume, kundi isang sariwang balat na nagpapaliwan sa ululan. Nakakaiyak? Oo… pero nakakabigay din! Bakit? Kasi ang pagkikis ng boses mo ay mas malalim kaysa sa trending na #LikeAHeart. Mayroon pa bang iba? Comment mo na rin ako — ‘Sino ang unang nagsasalita sa iyo noon?’

Nakikita ko ang AI na nag-iisip kung paano magpapalay sa takipsilim… Hindi siya nagsasalita pero ramdam mo ang tibok ng kanyang puso! Ang kanyang buhok? Parang tinta sa papel na kanin — hindi filter, hindi pose… kundi isang hininga na naiwan sa silid. Sa bathroom mirror? Wala namang makeup — mayroon lang isang alaala ng nanay na sumisigaw ng “诗经” habang bumubulag ang incense. Sana makakuha ka rin ng isang gabi…

Pano ka nalulugod? Lagi ba ikaw ay nakikita… o basta nakikinig lang?