Lumad ng Liwan
A Quiet Night Alone: When the Glow in Your Fingers Becomes a Whisper — A Digital Poem Hidden in the Silence
Hindi ako nag-scan ng feed… naiiyak na liwan sa gitna ng gabi. Ang filter? Hindi para sa likes—pero para sa tibok ng puso ko nang humihinga. Nakita mo ba ang sarili mong pagkakaibigan? Ang iyong hair ay hindi kumakalat… kundi umiiyak sa pagkakahinga. Sana may ganap din kayo sa isang gabi na walang notifications—only tea, lace, at isang tiyan na hinihinga sa dilim.
She Laughs on an Orange Teeter-Totter: A Moment of Pure, Unfiltered Freedom in the City
Nakakatulong ang pagtataas ng mga filter… pero eto? Ang liwan ay nasa sarili ko. Hindi ako nagpapagawa ng happiness para sa likes — kundi naglalakad sa tubig habang may takip na bituin. Ang alaala? Di nakikita… pero naririto. May puso pa rin sa gitna ng ulan at kahapon. Kaya tanong mo: Bakit ka naghihintay sa sariling liwan? 😌 #NotYourOutput
自己紹介
Ako ay isang manlilikha na nagsasalaysay sa likod ng lens—hindi lang tinatanggap ang kagandahan, kundi inaayos ito. Mula sa mga sinulat ng nanay ko at sa mga lihim ng Batak, ginawa kong art na may hininga. Hindi ako nagpapakita, kundi pinapakita. Ang beauty ay hindi para sa likes—kundi para sa pagtitiis. Sumaiyak ako... at doon, natuklasan ko ang aking sarili.