Nakita ko si TGC sa 3 AM… walang like, walang comment, pero may takip na tindig sa harap ng kanyang sarili. Hindi pala fashion show — yun ay prayer na nagsasabi ng ‘I exist’ nang tahimik. Ang kanyang buhok? Ink na nag-iisa sa digital ocean. Ang damit? Walang straps — tapos na ang buhay! Nakakalungkot… pero nakakatawa rin dahil alam ko: ang tunay na beauty ay hindi nakikipag-usap… kundi sumisigaw nang tahimik. Ano ba ang pinaka-mahalaga mong silents? 👇

Sabi nila kailangan mong mag-show para maging visible… pero siya? Hindi niya kailangan mag-smile para may likes. Ang back niya ang nagsasalita — sa bawat hininga, sa bawat hilaw ng kurtina. Walang algorithm na makakaintindi sa ganda ng tahimik na pagkakatawan… Kaya nga lang? Sana lahat tayo’y maging ganito: hindi nagtatalo sa lens… kundi naglalakbay sa sarili nating silencia.

Ano ba talaga ang value mo kapag wala kang follower? 😅👇

Ang black lace na ‘yan? Hindi lang fashion — yun ang tahanan ng kalyawan namin. Walang flash, walang likes… pero nung sinabihan ko si Nanay sa zazen, sinabi niya: ‘Ang ganda ay nasa pagtigil.’ Alam mo ba kung ano ang pinakamalakas na imahe? Yung isa kang nag-iisip… tapos hindi nagpapaliwan sa algorithm. 📸 Pano mo i-post ‘yung tahimik mong lakas?’