Nakuha ko na ang filter ni Ina… hindi pala ‘fashion’—pero ‘prayer’! 🤫

Ginawa kong i-edit ang buhay ko sa MidJourney… pero nandito lang ang tadhana ko: isang sigh sa bawat frame. Ang oolong? Hindi coffee—it’s lola’s tears in porcelain.

Hindi ako nagpo-post ng selfie—nag-iisip lang ako sa dilim habang sumasalo ang alaala ni Nanay.

Kung may nakakita kayo ng ‘sexy’ dito… baka nasa wrong place kayo.

Sabi nila: ‘Anong filter yan?’ Sabay kong sagot: ‘Yan yung tadhana na walang like.’

Comment section na lang kaya? 😭

Sana ol ang liwan na hindi camera… kundi ang pagkakasalamin ng silaw sa umaga! Nakita ko siya sa loob ni BGC — walang filter, walang pose… pero nagsilbi ang alitong araw sa kanyang buhok! Ang mga puting butones? Mga bituin sa langit! Walang red o gold… puro tula at hininga. Sino bang di nag-iisip: ‘Ang ganda ay hindi ginagawa — kundi alaala’? Comment ka na rin: Ano ba talaga ang beauty kung di mo napapansin? 😌 #BeautyIsSilent

Nakita ko si Pikachu sa jumpsuit na pula… pero hindi siya nag-aalok ng likes! Siya lang sumisigaw sa tibay ng hininga — walang filter, walang choreography. Ang kanyang silence? Yung tunay na NFT! Sa mundo kung saan ang bawat post ay dapat maging boses… siya’y nagsasalita nang tahimik na may damdamin. Sana lahat tayo’y maging tulad niya: hindi kumikilos para makakuha ng attention… kundi para mabuhos ang kaluluwa.

Sino ang nakakita nito? 👀

Nakalimutan na ang brush? Eh, tama! Nag-iisip ako sa kanyang pagkukulay… pero puro ‘filter’ lang naman ang mundo ko! Ang bawat stroke ay parang tula sa gitna ng silense — at yung mga drawer? Puro alaala ni Nanay! Hindi ako nagpapaint para sa likes… kundi para mabuhos ang luha ko nang tahimik. May Gif ba dito? Yung isang lalaking brush na nag-aabot ng isang strand ng sinilayan… tapos biglang nawala. Ano pa bang gagawin mo? Comment ka na lang — sana may mag-iiwan ng sariling brush din.